April 3, 2007 • text • BabelLietuva

homofobija, homoseksualumas, LGBT, Lietuvos gėjų lyga, Vakaro žinios, Vilnius

Lietuvos gėjai – skeletas spintoje

Naktis Vilniuje, temperatūra -30C. Blanki neoninė šviesa sklinda iš daugiabučio namo antro aukšto. „Štai čia“, – pirštu parodo kvadratėlį šviesos Eduardas Platovas. Daugiau nei dešimtmetį čia – jo kovos namai. Betoninės prietemos apsupta Lietuvos Gėjų Lygos (LGL) būstinė nereklamuojama. Atrodo nuo kitų niekuo nesiskiriantis butas vis dėlto pasižymi tyliu į koridorių besiveržiančiu murmėjimu.

Šiame nedideliame, ryškiai geltonai nudažytame bute vieną kartą per mėnesį saugiai bei privačiai mintimis pasidalinti susirenka Lietuvos gėjų bendruomenė. Šį vakarą dvidešimt žmonių iš visos šalies susirinko čia dėl žinomo Vytauto Didžiojo universiteto profesoriaus paskaitos ir jo vedamos diskusijos apie homofobiją. „Lietuvoje gėjai įpratę laikytis tyliai“, – sako 25-erių Virginija, LGL aktyvistė. „Nėra prasmės priklausyti kokiai nors bendruomenei: manančių, jog galima ką nors padaryti ir pakeisti situaciją, nėra”.

Laikrodžio tiksėjimo ir pritariančio auditorijos linksėjimo ritmu ekranu praslenka reginiai. Virš židinio nepastebimai pakabinta vaivorykštė – gėjų savigarbos vėliava. Paskaita baigėsi, visi suskumba prie kitame kambaryje patiektų užkandžių. Laikas vynui ir sumuštinukams, sveikinimams ir diskusijai. Dalis aktyviai bendrauja, kiti tiesiog stebi. Kaip ir visi siekiantys pamiršti kasdienio gyvenimo pažeminimus.

Šioje Pabaltijo valstybėje, kurios valdžia giriasi, kad „kapitalizmo vėjai dvelkia“, homoseksualai vis dar lieka mažuma, nutildyta diskriminacijos. Remiantis 2003 metais LGL atliktais tyrimais, 68% Lietuvių pasirinktų ne homoseksualų, o narkotikais prekiaujantį kaimyną. Du trečdaliai gėjų bijo atskleisti savo seksualines pažiūras šeimoje, o 89% yra gąsdinami pasekmėmis, galinčiomis kilti darbo vietoje.

Slapti gyvenimai, slaptas liūdesys

„Žinoma, homoseksualai Lietuvoje nėra puolami gatvėse, – pripažįsta Mindaugas, Tolerantiško Jaunimo Asociacijos (TJA) teisininkas, atsisakęs atskleisti pavardę. – Nepaisant to, įstatymai seksualines mažumas gina teoriškai, o praktikoje jie nėra taikomi“. Prabėgus septyniolikai metų nuo nepriklausomybės paskelbimo, komunistinio jungo paliktos žymės matomos po išoriniu europietiškumo blizgesiu. Tuo metu, kai sakymas, kad „seksas neegzistuoja“, buvo juokas, tos pačios lyties žmonių lytiniai santykiai vis tiek buvo laikomi nusikaltimu ir už juos buvo baudžiama.

Po 1993 metų, spaudimo iš Briuselio pagalba, skubėdama sušvelninti įstatymus Lietuva kaip pasiteisinimo kortą nurodė artėjantį įstojimą į Europos Sąjungą. Po dešimties metų pradėjo veikti nacionalinė mažumų apsaugos programa ir įsteigta lygių galimybių kontrolieriaus tarnyba. Torto puošmena: 2007 metais ES apdovanojo šalį 150,000 eurų projektui pavadinimu „Equal“, kuris pritaikytas pagelbėti besiintegruojančioms mažumoms. Ar tai buvo švarios sąžinės ataka?

„Mūsų politikai apie homoseksualumą kalbėti neigiamai nedrįso iš baimės sukompromituoti integracijos į ES procesą“, – papildo Vladimiras Simonko, vienas iš LGL steigėjų. „Tačiau kai tik mes tapome klubo nariais, pamokslaudamas apie grįžimą prie tradicinių vertybių nedvejojo nė vienas“. Veidmainyste nudažytas dvilypumas iliustruotas “Respublikos” atliktoje apžvalgoje: iš 140 seimo narių 100 mano, kad homoseksualumas yra „iškrypimas“. „Toleruoti homoseksualumą? O kodėl gi nepritarti zoofilijai?“ – net ir tiek yra pareiškęs konservatyvusis deputatas Kazys Bobelis.

Vištgaidžiai ir konservatoriai

Lietuva nėra vienintelė šalis senojoje Europoje, kur gėjai susiduria su reakcinėmis valdžios pažiūromis. Tarp homofobinių brolių Kačinskių išpuolių Varšuvoje ir kiaušiniais bei ekskrementais kraštutinių dešiniųjų apmėtytų žygiuotojų Latvijos „Love parade“, Baltijos regiono gėjai egzistuoja toli nuo gero gyvenimo.

Yra posakis, tvirtinantis, kad lietuviai pasitiki tik prezidentu, bažnyčia ir spauda. Seksualumo atveju pastarųjų dviejų įtaka pasirodė ne mažiau kenksminga nei politikų. Vietinė spauda, kurios daugumą sudaro bulvariniai laikraščiai, homofobines užuominas ir juokelius spausdina pakartotinai. Dienraščio „Vakaro žinios“ puslapiuose gėjams suteikta pravardė yra vištgaidis. Bažnyčia, kuri šlovinama dėl komunistų eroje vyravusio pasipriešinimo įvaizdžio, numatė savo konservatyvių, į šeimą nukreiptų idėjų įtakos augimą šalyje, kurioje jau 80% katalikų.

Egzistuoja ir dar viena kliūtis homoseksualų integracijai ir ji yra įgimta lietuvių mąstysenoje. „Lietuva yra kultūrinio paralyžiaus auka“, – teigia sociologas Arnoldas Zdanevičius. „Prisipažįstantys esantys gėjai patiria didelius sunkumus“, – aiškina jis. „Nė viena visuomenei svarbi figūra niekuomet nėra pasauliui pripažinusi homoseksualumo.“ Tik vienas išdrįso. Interviu metu tai, kad yra „kosminės seksualinės orientacijos“, yra pareiškęs vienas įžymus dizaineris.

Gėjai tik savaitgaliais

Išskyrus aplinkos homofobiją, ar trūksta pačių Lietuvos gėjų įsitraukimo? „Man susidaro įspūdis, kad dauguma gėjų laukia pasilinksminimų, – kandžiai atsako Virginija. – Niekas nenori ideologiškai įsitraukti“. To priežastis – greitai siauro akiračio šalyje sklindančios žinios. Per greitai „kai kuriems skoniams“ ir nepakankamai greitai kitiems.

Gėjų klubo „Mens Factory“, kurį prieš 2 metus atidarė rusas Aleksejus Terentjevas, kampuose dygsta kartoniniai falai, tamsūs kambarėliai niekada nebūna tušti, o šokių aikštelės centras mirksta duše. Šėlsmo šiame rojumi virtusiame fabrike kaina – 20 eurų. Gana aukšta kaina yra nepakankamai aukšta kelių šimtų entuziastų, atvykstančių čia kiekvieną savaitgalį, sulaikymui. Rusų žvaigždžių, kurie, pasak savininko, yra „pamišę dėl šios vietos“, pasirodymų neskaičiuojame.

Peroksidinis blondinas pūpsančiais raumenimis. Terentjevas pareikšdamas, kad jis yra „vienintelis oficialus gėjus visoje Lietuvoje“, atstato krūtinę. Jis papildo, kad norėdamas pasitvirtinti savo tapatybę “buvo priverstas nenuilstamai kautis su valstybės biurokratiniu aparatu ir policija“. Jo požiūriu, klubas „Men‘s Factory“ gėjų labui nuveikia daugiau nei bet kokia antidiskriminacinė asociacija. „Asociacijos žino kaip gauti subsidijas, bet kur yra realus jų darbo rezultatas?“ – klausia jis provokuojančiai.

LGL užtikrintai organizavo žmonių jautrumą didinančias kampanijas, seminarus ir debatus. 2007 metų spalį Tarptautinės Gėjų ir Lesbiečių Asociacijos (TGLA) organizuojama konferencija vyko Vilniuje, ir tai jau tada kėlė vietinių politikų pasipiktinimą. Tuo pat metu Lietuvos homoseksualai nenori viešai mobilizuotis ar žaisti „kamikadzių“. Vertimas: atėjo metas lįsti iš spintos.

„Gėjų bendruomenėje trūksta solidarumo, o pagrindinių mažumas ginančių grupių nuomonės yra per daug skirtingos“, – pažymi Mindaugas. Tokio nesusikalbėjimo rezultatas – blogai arba neefektyviai atstovaujama gėjų interesams. Eduardui Platovui, LGL prezidentui, šie argumentai neatrodo svarūs. „Mes stengiamės ginti gėjų teises daugiau nei 10 metų, o pasikeitimų nematome“, – jis atsidūsta. „Galbūt ir buvome idealistai. Jaunesnė karta labiau domisi verslu nei žmogaus teisėmis“.

AUTORĖ Prune Antoine, VERTIMAS

Leave a Reply Cancel reply

April 3, 2007 • text • BabelLietuva

l'homophobie, l'homosexualité, LGBT, Lituanie, Vakaro žinios, Vilnius, Wilno, Wilno

Lituanie: un secret moyennement gay

Vilnius, extérieur nuit, – 30 °. Au fond d’une arrière-cour lugubre, un néon brille faiblement au deuxième étage d’un immeuble. « C’est là. » Eduardas Platovas pointe du doigt la petite tâche de lumière. Derrière la fenêtre, un appartement : le siège de la Lithuanian Lesbian & Gay League (LLGL). Nichée dans une cage d’escalier bétonnée, l’association qu’a fondée Platovas, son « combat » depuis plus d’une décennie, se veut parfaitement anonyme. Ni signe, ni inscription. Tout juste un léger brouhaha s’échappe t-il de l’embrasure de la porte.

Une fois par mois, dans la salle cosy aux murs éclaboussés de jaune, les membres de la communauté homo lituanienne se réunissent, en toute discrétion. Le lieu fait office de confessionnal, de bureau des pleurs ou de quartier général. « En Lituanie, les gays ont généralement l’habitude de se taire, » souffle Virginija, 25 ans, lesbienne et militante de la LLGL. «Il n’y a pas de sentiment d’appartenance à un groupe. Personne ne croit réellement pouvoir changer les choses. » Après quelques conciliabules, les participants ont pris l’habitude de se rencontrer devant un buffet improvisé. On se salue ou on discute. On s’épie ou on drague. Une façon comme une autre d’oublier les multiples humiliations quotidiennes.

Car dans cet Etat balte « où souffle le vent du capitalisme» comme aiment à s’enorgueillir les autorités, les gays restent une minorité invisible et en butte aux discriminations. Selon une enquête menée par la LLGL en 2003, 68% des Lituaniens préfèrent vivre à côté d’un voisin dealer de drogues plutôt qu’homo. Quant aux deux tiers de ces derniers, ils ont peur de révéler leur orientation sexuelle à leur famille et 89% redoutent que leur employeur ne découvre leurs préférences.

Vivons caché…et malheureux

« Evidemment, les homos ici ne sont pas maltraités ou battus en pleine rue, » reconnaît Mindaugas, 25 ans, le conseiller légal de l’association ‘Tolerant Youth Association’ (TYA). «Néanmoins, les lois visant à protéger les minorités sexuelles ne sont pas appliquées. » Dix sept ans après l’indépendance, les traces laissées par le joug communiste restent bel et bien perceptibles sous le flamboyant vernis européen. « Le sexe n’existait pas Sous Staline » disent aujourd’hui les plaisantins. Il n’empêche : les relations homosexuelles avant la transition étaient considérées comme un crime. Et punies comme tel.

Depuis 1993, soumis à la pression de Bruxelles, le gouvernement lituanien a joué la carte de l’adhésion à venir, en s’empressant d’assouplir sa législation. Une décennie plus tard, un programme national anti-discrimination entrait en vigueur et un médiateur pour l’égalité des chances se voyait désigné. Cerise sur le gâteau, en 2007, l’UE décidait d’accorder à la Lituanie une enveloppe de 150 000 euros pour une série de projets [programme Equal] visant à intégrer les minorités. Histoire de se donner bonne conscience ?

«Nos politiciens n’ont rien osé dire sur l’homosexualité afin de ne pas compromettre le processus d’intégration européenne, » rappelle Vladimir Simonko, 42 ans, l’un fondateurs de la LLGL. « Mais depuis qu’ils sont membres du ‘club’, plus personne n’hésite à prêcher, haut et fort, un retour aux valeurs traditionnelles. » Une ambivalence teintée d’hypocrisie, illustrée par un récent sondage du quotidien Respublika : sur les 140 députés siégeant à la Seimas [le parlement lituanien], 100 ont admis considèrer l’homosexualité comme une ‘perversion’. « Tolérer l’homosexualité ? Et pourquoi pas accepter la zoophilie, » a même déclaré le parlementaire conservateur Kazys Bobelis.

Bite de poulet et conservateurs

Sur le Vieux Continent cependant, la Lituanie n’est pas la seule nation confrontée à un discours rétrograde des autorités. Entre les saillies homophobes des frères Kazcinsky à Varsovie ou l’interdiction de la Gay Pride lettone à l’été 2006, les gays sur les rives de la Baltique ne voient pas vraiment la vie en rose.

Foin des politiques : un dicton local dit que les Lituaniens ne font confiance qu’à leur Président, à l’Eglise et à la presse. Mais en matière de sexualité, l’influence des deux derniers se révèle au moins aussi néfaste que celle des élus. Les médias locaux –pour la plupart des tabloïds- multiplient régulièrement les allusions homophobes, parfois les insultes. ‘Bite de chapon’ [vištgaidis] est ainsi le surnom ouvertement donné aux gays dans les pages du quotidien le plus populaire ‘Vakaro žinios’. Quant à l’Eglise, auréolée de son image de ‘résistance’ acquise durant l’ère soviétique, elle voit ses idées familiales et conservatrices progresser, au sein d’une population déjà catholique à 80%.

Pour autant, il existe aussi un autre obstacle à l’intégration des gays, inhérent cette fois aux mentalités lituaniennes. Le sociologue Arnoldas Zdanevičius parle de « paralysie culturelle ». «Les gays n’arrivent pas à faire leur ‘coming out’, » explique t-il. « Aucune personnalité de premier plan n’a par exemple jamais admis publiquement son homosexualité ». A peine l’un des designers les plus connus du pays a t-il osé faire état, dans une interview, d’une « orientation sexuelle cosmique ».

Gay seulement le week end

Outre l’homophobie ambiante, n’y aurait-il pas finalement un manque d’implication de la part de la communauté gay elle-même ? « La majorité des homos ne cherche qu’à faire la fête, » reprend avec sévérité Virginija. «Personne n’a envie de s’engager idéologiquement. » Il est vrai que dans un pays « si provincial », tout se sait trop vite au goût de certains. Et puis pas assez pour d’autres.

A la ‘Men’s factory’, le club gay ouvert depuis 2 ans à Vilnius par le Russe Alekseï Terenteï, les phallus en carton pâte bourgeonnent dans les coins, les dark rooms fleurissent et une douche s’épanouit au coeur du dance floor. Le tarif pour s’éclater dans cette ancienne usine d’armes reconvertie en donjon SM ? 40 litas [soit 20 euros]. La somme, plutôt coquette, n’empêche pas la venue chaque week end de plusieurs centaines d’aficionados, sans compter les apparitions de ‘people’ russes qui « raffolent de l’endroit », selon son propriétaire.

Blondeur pérodydée et musculature saillante, Terenteï assure être «le seul homo officiel de toute la Lituanie ». Et ajoute « avoir dû se battre sans relâche contre les institutions ou la police» pour affirmer son identité. Volontiers provocateur, il juge qu’une boîte comme la ‘Men’s Factory’ fait plus pour la cause gay que toutes les institutions anti-discrimination du pays. «Ces associations obtiennent peut-être de l’argent mais où est le résultat tangible de leur action ? », dénonce t-il.

Campagnes de sensibilisation, séminaires ou débats sont certes régulièrement organisées par la LLGL. La conférence annuelle de l’Association internationale des gays et lesbiennes (ILGA) se déroulera même en octobre 2007 à Vilnius, suscitant déjà les foudres de la classe politique locale. Néanmoins, les homos lituaniens ne comptent pas se mobiliser trop bruyamment, voire jouer au «kamikaze ». Traduction : sortir du placard.

«Il y a une atomisation de la communauté gay et trop de divergences entre les principaux groupes de défense des minorités sexuelles, » pointe Mindaugas. Pour Eduardas Platovas, le président de la LLGL, l’argument ne tient pas. «Cela fait plus de 10 ans que nous essayons de défendre les droits des gays et les changements sont à peine perceptibles, » soupire t-il. « Peut-être étions-nous trop idéalistes…Les jeunes générations ne s’intéressent pas aux droits de l’homme mais au business. »

AUTEUR Prune Antoine

Leave a Reply Cancel reply

Schwule in Litauen: Kampf im Verborgenen

April 3, 2007 • text • BabelLietuva

Homophobie, Homosexualität, LGBT, Litauen, Vakaro žinios, Vilna

Schwule in Litauen: Kampf im Verborgenen

Die Außentemperatur in Vilnius liegt bei Minus 30 Grad. Im hinteren Teil eines düsteren Hofes leuchtet im zweiten Stock ein schwaches Neonlicht. „Dort ist es“, sagt Eduardas Platovas und weist mit dem Finger auf das Rechteck, hinter dem sich seit mehr als einem Jahrzehnt der Ort seines Kampfes verbirgt. In einem Hinterhof versteckt, versucht der Sitz der Lithuanian Lesbian & Gay League (LLGL) möglichst anonym zu bleiben. Es gibt weder ein Zeichen noch einen Schriftzug am Eingang. Nur das gedämpfte Geräusch von Stimmen dringt durch die Tür.

Einmal im Monat versammeln sich die Mitglieder der homosexuellen Gemeinschaft Litauens in der kleinen Wohnung, deren Wände von gelben, feuchten Flecken überzogen sind. An diesem Abend sind rund zwanzig Personen gekommen, um den Vortrag eines renommierten Professors zum Thema Homophobie anzuhören. „In Litauen sind Schwule gewohnt zu schweigen“, flüstert Virginija, 25 Jahre und Mitglied der LLGL. „Niemand fühlt sich einer Gruppe zugehörig, niemand glaubt wirklich, etwas verändern zu können.“

Im Takt einer Wanduhr und in Begleitung des zustimmenden Nickens des Publikums zieht eine Reihe von Fotos über einen Bildschirm. Über dem Kamin hängt schüchtern die bunte Fahne der Schwulengemeinschaft. Nach Ende des Vortrags strömen die Teilnehmer zu einem Buffet, das in einem Hinterzimmer aufgebaut ist. Bei Wein und Häppchen begrüßt und unterhält man sich, beobachtet und verführt einander. Eine von vielen Möglichkeiten, die Erniedrigungen des Alltags zu vergessen.

Denn in Litauen , wo „der Wind des Kapitalismus weht“, wie die Politiker des baltischen Landes stolz betonen, bleiben Schwule eine unsichtbare Minderheit, die ständiger Diskriminierung ausgesetzt ist. In einer Umfrage der LLGL aus dem Jahr 2003 erklärten 68 Prozent der Litauer, lieber neben einem Drogendealer als neben einem Homosexuellen zu leben. Zwei Drittel der Schwulen fürchten sich demnach, ihrer Familie ihre sexuelle Neigung zu offenbaren. 89 Prozent der Befragten hatten Angst, dass ihr Arbeitgeber ihre Homosexualität entdecken könnte.

Politisch korrekt für den EU-Beitritt

„Natürlich werden Homos nicht auf offener Straße misshandelt oder geschlagen“, erklärt Mindaugas. Er ist Rechtsberater des Vereins Tolerant Youth Association (TYA) und weigert sich, seinen vollen Namen zu nennen. „Doch die Gesetze zum Schutz sexueller Minderheiten werden nicht angewandt.“ Auch 17 Jahre nach der Unabhängigkeit bleiben die Spuren des sowjetischen Jochs sichtbar, trotz des Glanzes, den die Mitgliedschaft in der Europäischen Union über das Land gebreitet hat. Auch wenn ein bekannter Witz lautet, dass zur Zeit Stalins „Sex nicht existierte“, galten Beziehungen zwischen Angehörigen des gleichen Geschlechts als Straftat – und wurden entsprechend verfolgt.

Seit 1993 hat die Regierung unter dem Druck aus Brüssel in Hinblick auf den angestrebten Beitritt zur EU die Gesetzgebung entschärft. Zehn Jahre später trat tatsächlich ein nationales Programm gegen Diskriminierung in Kraft und es wurde ein Ombudsmann für die Gleichheit der Geschlechter ernannt. Als Sahnehäubchen erhielt Litauen dieses Jahr einen Betrag von 150 000 Euro von der EU, um im Rahmen des Programms ‚Equal’ eine Reihe von Projekten zur Integration der Minderheiten zu unterstützen. Doch handelt es sich bei alledem tatsächlich um mehr als den Versuch, sich ein reines Gewissen zu schaffen?

„Unsere Politiker haben nicht gewagt, sich zur Homosexualität zu äußern. Sie wollten den Beitrittsprozess gefährden“, erinnert Vladimir Simonko, einer der Gründer der LLGL. „Doch seitdem sie Mitglied des europäischen Klubs sind, predigen alle laut und deutlich die Rückkehr zu den traditionellen Werten.“ Eine Umfrage der litauischen Tageszeitung Respublika belegt die Heuchelei: Von den 140 Abgeordneten des litauischen Parlaments betrachten 100 die Homosexualität als „Perversion“. Der konservative Parlamentarier Kazys Bobelis ging sogar noch weiter: „Homosexualität tolerieren? Warum tolerieren wir dann nicht gleich Sodomie?“

Beleidigungen in der Boulevardpresse

Auf dem alten Kontinent ist Litauen jedoch nicht die einzige Nation mit einem reaktionären politischen Diskurs. Von schwulenfeindlichen Ausfällen der Kazcinsky-Brüder in Warschau bis zu den Unruhen während der lettischen Love Parade im Sommer 2006 – den Schwulen an der Ostseeküste fällt es schwer, das Leben in rosaroten Farben zu sehen.

Ein Sprichwort sagt, dass die Litauer allein ihrem Präsidenten, der Kirche und der Presse vertrauen. In Fragen der Sexualität zeigt sich, dass der Einfluss der letzten beiden Institutionen mindestens ebenso schädlich ist wie der der Politik. Die Lokalmedien – mehrheitlich Boulevardblätter – verwenden immer öfter schwulenfeindliche Anspielungen, die teilweise beleidigend sind. „Hühnerpenis“ (vištgaidis) ist der Spitzname, den die beliebteste Boulevardzeitung Vakaro zinios ganz offen für Schwule benutzt. Die Kirche ihrerseits, seit der Sowjetzeit vom Heiligenschein des „Widerstands“ umgeben, kann über die Verbreitung ihres konservativen Familien- und Geschlechterbilds zufrieden sein: 80 Prozent der litauischen Bevölkerung sind katholisch.

Allerdings besteht noch ein weiteres Hindernis für die Integration der Schwulen. Ein Hindernis, das in der litauischen Mentalität selbst begründet ist. Der Soziologe Arnoldas Zdanevicius spricht von einer „kulturellen Lähmung“. „Den Schwulen gelingt es nicht, ihr ‚coming out’ zu machen“, erklärt er. „Keine einzige bedeutende Persönlichkeit hat sich jemals öffentlich zu ihrer Homosexualität bekannt.“ Allein einer der bekanntesten Designer des Landes hat in einem Interview gewagt, von seiner „kosmischen sexuellen Orientierung“ zu sprechen.

Schwul nur am Wochenende

Doch sieht man von der gegenwärtigen Schwulenfeindlichkeit ab, muss man sich fragen, ob die Schuld für die derzeitige Lage nicht auch zum Teil am mangelnden Kampf der Schwulengemeinde liegt. „Ich habe oft das Gefühl, dass die Mehrheit der Homos nur Party machen wollen“, beklagt Virginija. „Niemand will sich politisch engagieren.“ Dies liegt wohl auch daran, dass in einem „so provinziellen“ Land alles bald bekannt ist. Viel zu schnell für die einen. Zu langsam für die anderen.

In der Men’s factory, einem Schwulenklub in Vilnius, den der Russe Alekseï Terenteï vor zwei Jahren eröffnet hat, finden sich an allen Ecken Penisse aus Pappmachée. Verschiedene Dunkelzimmer laden zum Besuch und in der Mitte der Tanzfläche verspricht eine Dusche Erfrischung. Der Preis für einen Abend in dieser früheren Waffenfabrik, die in ein Sado-Maso-Verlies verwandelt wurde, liegt bei 40 Litas – also rund 20 Euro. Diese nicht unerhebliche Summe hindert mehrere hundert Liebhaber nicht daran, jedes Wochenende hierher zu kommen. Die Russen, die in den Worten des Besitzers „auf diesen Ort abfliegen“, nicht mitgezählt.

Wasserstoffblond und muskelbepackt wirft Terenteï sich in die Brust, als er erklärt, der „einzige offizielle Schwule ganz Litauens zu sein.“ Er fügt hinzu, „sich unablässig gegen die Behörden und die Polizei wehren zu müssen“, um seine Identität durchzusetzen. Er ist immer bereit zu provozieren, und sagt, dass ein Laden wie die Men’s factory mehr für die Sache der Schwulen leiste als alle Vereine, die gegen die Diskriminierung kämpften. „Diese Vereine können zwar Geld mobilisieren, doch wo ist das sichtbare Resultat ihrer Aktionen?“ fragt er.

Zwar werden regelmäßig Aufklärungskampagnen, Seminare und Debatten von der Lithuanian Lesbian & Gay League organisiert. Im Oktober 2007 soll sogar die jährliche Konferenz der International Lesbian and Gay League (ILGA) in Vilnius stattfinden – eine Veranstaltung, die schon heute den Ärger der Politiker erregt. Dennoch wollen die litauischen Schwulen mit ihrer Mobilisierung nicht zu viel Aufmerksamkeit erregen oder gar „Kamikaze“ begehen. Sprich: Sich öffentlich outen.

„Die Schwulengemeinde ist zersplittert und die einzelnen Gruppen zur Verteidigung der sexuellen Minderheiten sind untereinander zerstritten“, erklärt Mindaugas. Offensichtlich schaden diese internen Streitereien der Durchsetzung ihrer gemeinsamen Interessen. Für Eduardas Platovas, den Präsident der LLGL, ist dies aber nicht das einzige Argument. „Wir versuchen seit mehr als zehn Jahren, die Rechte der Schwulen zu verteidigen, doch Veränderungen sind kaum sichtbar“, seufzt er. „Vielleicht waren wir zu idealistisch… Die junge Generation interessiert sich nicht mehr für Menschenrechte, sie denkt nur ans Geldverdienen.“

AUTOR Prune Antoine, ÜBERSETZUNG Ulrich Schwerin

Leave a Reply Cancel reply

Scheletro gay della Lituania nell’armadio

April 3, 2007 • text • BabelLietuva

LGBT, lituania, omofobia, omosessualità, Vakaro žinios, Vilnius, Wilno

Scheletro gay della Lituania nell’armadio

Vilnius, esterno notte, 30 gradi sotto lo zero. In fondo ad un lugubre cortile, un neon brilla, pallido, al secondo piano di un edificio. «È lì». Eduardas Platovas indica una finestra col dito; è la sede della Lega Gay e Lesbiche Lituana. Nessuna targa, nessun segno apparente permette di distinguere questo appartamento dagli altri. L’anonimato è garantito.

Una volta al mese i membri della comunità omosessuale di Vilnius, e di tutto il paese, si incontrano qui. La sede funge da confessionale, ufficio lamentele e quartier generale. Per discutere nella più assoluta riservatezza. Le pareti sono dipinte di giallo fluorescente, qualche computer è disseminato lungo il locale. È Plavotas che ha fondato l’Associazione e che porta avanti la sua «battaglia» da oltre 10 anni. «In Lituania gli omosessuali hanno l’abitudine di imporsi il silenzio» confida Virginija, 25 anni, lesbica, militante della Lega. «Non ci sono sentimenti di appartenenza ad un gruppo. Perché nessuno pensa che la situazione possa davvero cambiare».

Quale situazione? Nella piccola repubblica baltica i gay rimangono una minoranza invisibile, in balia delle discriminazioni. Secondo un’inchiesta del 2003 della stessa Lega, il 68% dei lituani preferisce avere un vicino tossicodipendente piuttosto che omosessuale. Due terzi di questi ultimi avrebbero paura di rivelare ai familiari la propria inclinazione e l’89% sarebbe terrorizzato all’idea che il proprio datore di lavoro possa scoprire le loro preferenze sessuali.

Vivere nascosti. E infelici

«È ovvio che gli omosessuali non sono maltrattati, pestati o trascinati per strada» ammette Mindaugas, il consulente legale dell’Associazione Gioventù Tollerante.

«Purtroppo però le leggi che mirano a proteggere le minoranze non vengono applicate». A 17 anni dall’indipendenza le tracce lasciate dal giogo comunista restano ben percepibili sotto finte spoglie di occidentalità europea. All’epoca di Stalin, il sesso «non esisteva», affermano le militanti. E le relazioni tra persone delle stesso sesso, considerate un crimine, erano punite come tali. Dal 1993, sotto pressione di Bruxelles, la Lituania, nell’intento di adesione al club dell’Europa unita, ha addolcito la sua legislazione. E dieci anni dopo è stato messo a punto un programma nazionale di tutela delle minoranze ed è stato inoltre nominato un mediatore per le pari opportunità. E, come ciliegina sulla torta, nel 2007 l’Ue ha stanziato un contributo di 150.000 euro per una serie di progetti nell’ambito del programma Equal, con l’obiettivo di integrare le minoranze. Un modo per mettere a posto la coscienza?

«I nostri politici non hanno osato dire nulla sull’omosessualità per non compromettere il processo di integrazione europea» aggiunge Vladimir Simonko, uno dei fondatori della Lega Gay e Lesbiche.

«Ma da quando sono membri del “club” europeo, tutti predicano il ritorno ai valori tradizionali». Un’ambivalenza, questa, piena di ipocrisia. Come dimostra un sondaggio recentemente pubblicato dal quotidiano La Respublika: 100 dei 140 deputati che siedono al Seimas (il Parlamento lituano, ndr) considerano l’omosessualità come una perversione. «Tollerare l’omosessualità? E perché non accettare la zoofilia?». Questo avrebbe perfino dichiarato la parlamentare Kazys Bobelis.

Capponi e conservatori

Ma la Lituania non è il solo Paese europeo a doversi confrontare con l’arretratezza delle proprie istituzioni. Tra le uscite omofobe dei fratelli Kazcinsky a Varsavia e le agitazioni verificatesi in Lettonia durante la Love Parade dell’estate 2006, quando degli attivisti di estrema destra avevano lanciato uova ed escrementi sui manifestanti, i gay sulle rive del Baltico sono generalmente lontani dall’intravedere una vie en rose.

Si dice che i lituani diano fiducia soltanto al loro Presidente, alla Chiesa e alla stampa. Ma in materia di sessualità l’influenza di religione e giornali si fa sentire almeno quanto quella dei politici. I media locali, per la maggior parte, si danno da fare per moltiplicare le allusioni omofobe e a volte persino gli insulti. “Cazzi di cappone” (vištgaidis): è questo il soprannome affibbiato agli omosessuali dal popolare tabloid Vakaro žinios.

Ma esiste anche un altro ostacolo all’integrazione dei gay, inerente, stavolta, alle mentalità lituane. «Esiste anche in Lituania un tipo di paralisi culturale», riconosce il sociologo Arnoldas Zdanevičius. «I gay non riescono a fare outing. Nessuna personalità di primo piano, ad esempio, ha mai ammesso pubblicamente la propria omosessualità». E uno dei designer più conosciuti del paese ha osato confessare in un’intervista il proprio «orientamento sessuale cosmico».

Gay sì. Ma solo il week-end

E allora, oltre all’omofobia generalizzata, non ci sarebbe anche una mancanza di coinvolgimento da parte della stessa comunità gay? «Ho l’impressione che la maggior parte degli omosessuali pensi soltanto a divertirsi», riprende con severità Virginija. «Nessuno ha voglia di impegnarsi ideologicamente». Perché in un paese «così provinciale» tutto si viene a sapere troppo velocemente.

Al “Men’s factory”, la discoteca gay aperta da 2 anni a Vilnius dal russo Alekseï Terentev, spuntano da ogni angolo falli in cartongesso, ovunque si trovano dark room, e una doccia spunta al centro della pista da ballo. La tariffa per scatenarsi in questa vecchia fabbrica d’armi riconvertita in bordello gay? 40 litas (20 euro). Una cifra consistente che però non impedisce l’arrivo di circa 500 aficionados avventori durante il fine-settimana. Senza contare le apparizioni del beau monde russo che, a detta del proprietario, «impazzisce per questo posto».

Biondo ossigenato, muscoli in risalto, Terentev è orgoglioso di essere «l’unico omosessuale dichiarato in Lituania». Prima di precisare di «essersi dovuto battere senza sosta contro le istituzioni e la polizia» per affermare la sua identità. Ai suoi occhi, una scatola come il “Men’s Factory” fa più per la causa gay di tutte le ong contro le discriminazioni del Paese messe insieme.

«Queste associazioni ottengono sovvenzioni. Ma dov’è il risultato tangibile?» afferma con un pizzico di provocazione.

Campagne di sensibilizzazione, seminari e dibattiti sono organizzati dalla Lega Gay e Lesbiche Lituana. La stessa conferenza annuale dell’Associazione Internazionale Gay e Lesbiche si terrà nell’ottobre del 2007 a Vilnius. E ha già suscitato le polemiche nella classe politica locale. Tuttavia gli omosessuali lituani si rifiutano sempre di mobilitarsi troppo rumorosamente o di giocare a fare i kamikaze. Cioè di uscire allo scoperto.

«C’è uno splendido immobilismo all’interno della comunità gay, e troppe divergenze nei principali gruppi a difesa delle minoranze sessuali», afferma Mindaugas. Un fenomeno che nuoce ai loro interessi. Per Eduardas Plavotas, presidente della Lega, l’argomento non regge. «È da più di 10 anni che proviamo a difendere i diritti dei gay. Eppure i cambiamenti sono appena percepibili: eravamo forse troppo idealisti». «Le giovani generazioni non si interessano ai diritti dell’uomo, ma solo al business».

AUTORE Prune Antoine, TRADUTTORE Vincenzo Madeo

Leave a Reply Cancel reply

Lituania: un secreto medianamente g(u)ay

April 3, 2007 • text • BabelLietuva

homofobia, homosexualidad, LGBT, lituania, Vakaro žinios, Vilnius, Wilno, Wilno

Lituania: un secreto medianamente g(u)ay

Vilnius. Temperatura exterior nocturna: -30º. Al fondo de un patio trasero sombrío y lúgubre, un tubo de neón brilla débilmente en el segundo piso de un inmueble. “Aquí es.” Eduardas Platovas señala con el dedo la ventana. Ni placa, ni signo aparente distinguen este apartamento de los demás. Anonimato garantizado en hormigón armado.

Una vez al mes, los miembros de la comunidad homosexual de Vilnius, y de todo el país, se encuentran aquí, en la sede de la Lithuanian Gay league (LGL), para discutir de sus problemas con toda discreción. Los muros están pintados de amarillo chillón y hay algunos ordenadores diseminados por la sala. Esta noche, una quincena de personas asisten a una conferencia sobre homofobia, impartida por un profesor de la Universidad Vytautas Magnus de Kaunas. Algunas imágenes desfilan sobre una pantalla, al ritmo del tic-tac incesante de un reloj. Encima de la chimenea encontramos la bandera multicolor del orgullo gay.

“En Lituania, los homosexuales tienen la costumbre de callar”, suelta Virginija, de 25 años, una de las asistentes al debate. “No hay sentimiento de pertenencia a una comunidad, porque nadie cree que la situación pueda cambiar”.

¿La situación? En este pequeño Estado báltico, los gays siguen siendo una minoría invisible expuesta a las discriminaciones. Según una encuesta de la LGL con fecha de 2003, el 68% de los lituanos preferiría tener a un vecino camello antes que a un homosexual. Entre estos últimos, dos tercios temen desvelar su orientación sexual a su familia, y el 89% se muestra espantado ante la idea de que su jefe descubra sus preferencias.

Vivir escondido

Por lo que parece, el comunismo ha dejado su huella: en tiempos de Stalin, el sexo “no existía” y las relaciones entre personas del mismo género estaban castigadas como delito. Desde 1993, bajo la presión de Bruselas, Lituania flexibilizó su legislación. El Gobierno muestra ahora su voluntad de combatir las discriminaciones. Un programa nacional de protección de las minorías fue puesto en marcha en 2003, y un mediador para la igualdad de oportunidades ha sido nombrado. La UE acaba de otorgar una partida de 150.000 euros para una serie de proyectos bautizados “Equal”, cuyo objetivo es integrar a las minorías en 2007. ¿Cuestión de tener buena conciencia?

“Claro está, los homosexuales no son maltratados, agredidos o arrastrados por las calles”, admite Mindaugas, el consejero legal de la asociación “Tolerant Youth Association” (TYA). “Sin embargo, las leyes que tienen por objeto proteger a las minorías sexuales no se aplican.” Es difícil, en efecto, lograr que se respeten unas medidas adoptadas en los trastornos de la post-transición y en contra de la opinión pública del momento.

“Nuestros políticos no se han atrevido a decir nada sobre la homosexualidad para no comprometer el proceso de integración europea”, añade Vladimir Simonko, uno de los fundadores de la LGL. “Pero una vez dentro del club, ya nadie duda en predicar un retorno a los valores tradicionales.” Según un sondeo publicado hace poco por el diario Reppublika, 100 diputados de los 140 de la Seimas, consideran la homosexualidad como una perversión. “¿Tolerar la homosexualidad? ¿Y por qué no aceptar la zoofilia también?”, habría llegado a declarar el parlamentario conservador Kazys Bobelis.

“Capones” y conservadores

A pesar de ello, Lituania no es el único país confrontado a un discurso retrógrado por parte de las autoridades. Entre las salidas de tono homófobas de los hermanos Kazcinsky en Varsovia, y los disturbios causados durante la Love Parade letona en el verano de 2006, cuando activistas de extrema derecha lanzaron huevos y excrementos sobre los manifestantes, los gays de las riberas del Báltico están lejos de ver la vida de color de rosa.

Para empeorar las cosas, la prensa local, compuesta principalmente por tabloides, multiplica las alusiones homófobas y los insultos escandalosos. Así, “capón” [vištgaidis] es el apodo abiertamente empleado desde las páginas del diario Vakaro zinios para designar a los homosexuales.

En cuanto a la Iglesia, con su aureola de “resistente” durante la era soviética, ve cómo su influencia se acrecienta sobre la clase política y sobre una población católica al 80%, en detrimento de cierta tolerancia. “Existe también en Lituania una especie de parálisis cultural”, reconoce el sociólogo Arnoldas Zdanevicius. “Los gays no logran salir del armario. Ninguna personalidad de primera plana ha dado nunca ejemplo, admitiendo en público su homosexualidad.” Apenas uno de los diseñadores más conocidos del país acaba de atreverse a mencionar en una entrevista una “orientación sexual cósmica”.

Gay de fin de semana

¿No estaríamos ante una falta de implicación por parte de la propia comunidad gay? “Tengo la impresión de que la mayoría de los homosexuales sólo quiere irse de fiesta”, retoma serenamente Virginija. “Ni hablar de un compromiso ideológico.” Porque en un país “tan provinciano”, todo se sabe muy rápido, demasiado rápido.

En la “Men’s factory”, el club gay abierto desde hace dos años en Vilnius por el ruso Alekseï Terenteï, los falos de cartón piedra brotan de las esquinas, los cuartos oscuros florecen y una ducha emana del centro de la pista de baile. ¿Cuál es la tarifa para divertirse a lo grande en esta fábrica de armas reconvertida en sala de fiestas? 40 litas [o sea, 20 euros]. Un precio caro que no impide la afluencia de unos 500 aficionados cada fin de semana, sin contar con las apariciones de famosetes rusos que “adoran el lugar”, según el propietario.

Rubio oxigenado de musculatura prominente, Terenteï se enorgullece de ser “el único homosexual oficial en Lituania”, antes de precisar “haber luchado sin descanso contra las instituciones o la policía” para afirmar su identidad. A su juicio, un garito como la “Men’s factory” hace más por la causa gay que todas las instituciones antidiscriminación del país. “Las asociaciones obtienen subvenciones, pero ¿dónde está el resultado tangible de su acción?”, lanza con una pizca de provocación.

Campañas de sensibilización, seminarios o debates son ciertamente organizados por la Lithuanian Gay League. Incluso la conferencia anual de la Asociación Internacional de los Gays y Lesbianas (ILGA) tendrá lugar en octubre de 2007 en Vilnius. A pesar de ello, los homosexuales lituanos siguen rechazando el movilizarse de forma demasiado ruidosa o el ser un “kamikaze”. Traducción: salir del armario.

“Hay una atomización de la comunidad gay y demasiadas divergencias entre los principales grupos de defensa de las minorías sexuales”, apunta Mindaugas. Como consecuencia, sus intereses están mal o poco representados. “Hace más de diez años que tratamos de defender los derechos de los gays y los cambios apenas se perciben: tal vez éramos demasiado idealistas”, se justifica suspirando Platovas, presidente de la LGL. “Las generaciones jóvenes no se interesan por los Derechos Humanos sino por el negocio.”

AUTOR Prune Antoine, TRADUCTOR Elsa González Aimé

Leave a Reply Cancel reply

April 3, 2007 • text • BabelLietuva

LGBT, litwa, Vakaro žinios, Wilno

Trup geja w szafie

Wilno, środek nocy, 30 stopni mrozu. W głębi posępnego podwórza przez okno na drugim piętrze widać słabo świecącą się neonową lampę. To tu, Eduardas Platovas wskazuje palcem rzeczoną plamkę światła. W tym mieszkaniu znajduje się siedziba Litewskiej Ligi Gejów i Lesbijek (Lietuvos Gėjų Lyga – LLGL). Ukryte w mroku betonowej klatki schodowej, założone przez Platovasa stowarzyszenie choć “walczy” już od ponad dziesięciu lat, pozostaje całkowicie anonimowe. Żadnego symbolu, żadnego napisu. Zza drzwi słychać tylko lekki szmer.

Raz w miesiącu w przytulnej salce o ścianach pomalowanych żółtą farbą, członkowie litewskiej społeczności gejowskiej, nierzadko przybyli z daleka, zbierają się w całkowitej dyskrecji. Miejsce to robi jednocześnie za konfesjonał, biuro zażaleń i punkt dowodzenia. Na Litwie homoseksualiści mają zwyczaj siedzieć cicho, informuje Virginija, 25-letnia lesbijka, uczestniczka debat. Nie mamy poczucia przynależności do grupy, nikt tak naprawdę nie wierzy w możliwość zmiany sytuacji. Po naradzie za zamkniętymi drzwiami, przy zaimprowizowanym bufecie, uczestnicy rozmawiają, nawiązują nowe znajomości. To jeden z niewielu sposobów na zapomnienie o licznych, codziennych upokorzeniach.

W tym bałtyckim państwie, gdzie, jak dumnie podtrzymują władze, “czuć powiew kapitalizmu”, homoseksualiści pozostają mniejszością niewidoczną i podatną na dyskryminację. Według badań wykonanych przez LLGL, 68% Litwinów woli mieszkać koło dilera narkotyków niż geja. Dwie trzecie homoseksualistów boi się wyjawić swoją tożsamość seksualną rodzinie, a 89% spośród nich obawia się wykrycia ich orientacji przez pracodawcę.

Żyjmy w ukryciu i nieszczęściu

Oczywiście homoseksualiści nie są tutaj maltretowani czy napadani na środku ulicy, przyznaje Mindaugas, prawnik Stowarzyszenia Tolerancyjnej Młodzieży (Tolerant Youth Association – TYA), który nie chce podać swojego nazwiska. Niemniej prawa mające chronić mniejszości seksualne nie są respektowane. 17 lat po uzyskaniu niepodległości ślady pozostawione przez reżim komunistyczny pozostają doskonale widoczne pomimo triumfalnego wkroczenia do Unii. Dziś niektórzy żartują że “za Stalina seks nie istniał”. Nie zmienia to faktu, iż homoseksualizm był wówczas traktowany jak zbrodnia i odpowiednio karany.

W 1993 roku rząd litewski rozpoczął drogę ku przystąpieniu Litwy do Unii Europejskiej. W związku z tym, pod naciskiem Brukseli, podjął się złagodzenia krajowego prawodawstwa. Dekadę później wszedł w życie narodowy program przeciwko dyskryminacji, wyznaczony też został rzecznik do spraw równości szans. Z kolei w 2007 roku Unia Europejska przyznała Litwie, w ramach programu Equal, 150.000 euro na serię projektów mających zintegrować mniejszości.

Nasi politycy nie odważyli się wspominać o homoseksualizmie aby nie zakłócać procesu integracji europejskiej, przypomina Vladimir Simonko, jeden z założycieli LLGL. Ale odkąd należą do ‘klubu’, nikt już nie boi się jawnie głosić powrotu do tradycyjnych wartości. Tę ambiwalencję zahaczającą o hipokryzję doskonale ilustruje niedawny sondaż przeprowadzony przez dziennik La Reppubblika – na 140. posłów zasiadających w Seimasie (litewskim parlamencie), 100. przyznało iż uważa homoseksualizm za “perwersję”. Tolerować homoseksualizm? Może zaakceptujmy też od razu zoofilię? – tak sprawę komentuje konserwatywny poseł Kazys Bobelis.

“Kurze kuśki” i konserwatyści

Litwa nie jest jednak jedynym państwem europejskim w którym władze prezentują takie poglądy. W obliczu homofobicznych ataków braci Kaczyńskich i wstrzymania łotewskiej Love Parade w 2006 roku, homoseksualiści znad Bałtyku nie mają lekkiego życia.

Pewne litewskie powiedzenie mówi, iż Litwini mają w poważaniu swoich polityków i ufają jedynie swojemu prezydentowi, Kościołowi i prasie. Ale w kwestii homoseksualizmu, wpływ dwóch ostatnich okazuje się równie szkodliwy co działania partii politycznych. Lokalne media – w większości tabloidy – regularnie mnożą homofobiczne aluzje, o ile nie wyzwiska. W efekcie najpopularniejszy dziennik litewski Vakaro Zinos otwarcie nazywa gejów “kurzymi kuśkami” (vištgaidis). Z kolei Kościół, dzięki swojemu opozycyjnemu wizerunkowi z czasów ZSRR, skutecznie promuje politykę konserwatywną i prorodzinną w społeczeństwie gdzie 80% osób deklaruje się jako katolicy.

Istnieje jeszcze jedna przeszkoda na drodze integracji gejów, wywodząca się tym razem z litewskiej mentalności. Socjolog Arnoldas Zdanevicius określa ją mianem “paraliżu kulturalnego”. Homoseksualiści nie potrafią się ujawnić, tłumaczy. Żadna znana osobistość nigdy się nie przyznała do homoseksualizmu. Jeden z najbardziej znanych litewskich projektantów odważył się zaledwie wspomnieć w jednym z wywiadów o kosmicznej orientacji seksualnej.

Gej weekendowy

Czy prócz postępującej homofobii problemem nie jest również brak zaangażowania ze strony samej społeczności gejowskiej? Większości homoseksualistów zależy tylko na zabawie, stwierdza ostro Virginija. Nikt nie ma ochoty się angażować ideologicznie. Prawdą jest, że w “tak prowincjonalnym” kraju według niektórych wszystko się staje zbyt szybko oczywiste. Według innych zaś niewystarczająco.

W “Men’s Factory”, klubie gejowskim działającym od dwóch lat w Wilnie za sprawą Rosjanina Aleksieja Terenteïa, w kątach stoją fallusy z masy papierowej, dark roomy przeżywają oblężenie, a na środku parkietu widnieje prysznic. Koszt zabawy w tej byłej fabryce broni przemienionej w bastion sado-maso? 40 litów, czyli równowartość 20 euro. Dosyć spora cena nie odstrasza jednak kilkuset stałych, cotygodniowych bywalców, nie wspominając o przybyszach z Rosji, którzy według właściciela lokalu wprost szaleją za tym miejscem.

Odznaczający się pokaźną muskulaturą i tlenionymi blond włosami Terenteï oświadcza, iż jest jedynym oficjalnym gejem na całej Litwie. Po chwili jednak zaznacza, iż musiał stoczyć wiele zaciekłych bojów przeciw administracji i policji aby móc potwierdzić swoją orientację. Świadom swojej prowokacji ocenia również, że jeden taki klub jak “Men’s Factory” robi więcej dla sprawy gejów niż wszystkie instytucje zwalczające dyskryminację razem wzięte. Te stowarzyszenia otrzymują może pieniądze, ale gdzie są jakieś namacalne efekty ich działalności?

LLGL oczywiście regularnie organizuje wszelakie kampanie uświadamiające, seminaria i debaty. Co więcej, coroczna konferencja Międzynarodowego Stowarzyszenia Gejów i Lesbijek (ILGA) odbędzie się w październiku 2007 właśnie Wilnie, wywołując już teraz ostre protesty ze strony lokalnych polityków. Tymczasem litewscy homoseksualiści nie zamierzają się zbyt głośno dawać o sobie znać, ani tym bardziej bawić się w “kamikadze”, czyli się ujawniać.

Społeczność gejowska jest rozbita, a między głównymi organizacjami ochrony mniejszości seksualnych występuje zbyt wiele różnic światopoglądowych, wskazuje Mindaugas. Według Eduardasa Platovasa, prezesa LLGL, argument ten nie ma sensu. Już od ponad 10 lat staramy się bronić praw gejów, a zmiany są ledwo widoczne, wzdycha. Może byliśmy zbytnimi idealistami… Młodszych pokoleń nie obchodzą prawa człowieka – tylko pieniądze.

AUTOR Prune Antoine, TŁUMACZ Kuba Perliski